Parafia pw. Wniebowzięcia NMP — Wielopole Skrzyńskie

Zarys historyczny

Pierwsza osada w Wielopolu sięga czasów króla Bolesława Śmiałego. Król ten przyłączył do Polski Ziemię Czerwińską i wystarał się o dekret utworzenia biskupstwa misyjnego „dla Rusi”. Biskupem został cysters Gerard, który został obdarowany przez króla dwoma kluczami, opatowskim i kunickim. W skład klucza kunickiego wchodziły tereny obecnego Wielopola. W 1266 r. Tatarzy napadli tutejsze okolice i zniszczyli, a ludność wymordowali. Biskupstwo lubuskie sprowadziło na te tereny kolonizatorów niemieckich. Osada rozrastała się szybko, bo już w XIV w. Wielopole nazywane jest miastem. Miało nawet nazwę niemiecką Furstemberg. Powstania parafii trzeba doszukiwać się na początku XIV w. W czasie reformacji dobra biskupów lubuskich zostały skonfiskowane i przeszły w ręce reformatorów, a wraz z nimi Wielopole. W 1580 r. Kasper Maciejewski dziedzic na Wielopolu, dokonuje restytucji beneficjum proboszczowskiego. Parafia Wielopole była parafią dużą na owe czasy. Biskup Gembicki w 1646 r. wyniósł probostwo do godności prepozytury i utworzył kolegium mansjonariuszy. Na terenie parafii istniały cztery kościoły: kościół murowany p.w. św. Marcina istniał w latach 1595 – 1722; kościół drewniany p.w. św. Krzyża wybudowany przed 1595; kościół p.w. św. Barbary na górze Straszewa. Prawdopodobnie był to pierwszy kościół na terenie Wielopola; kościół parafialny, drewniany z murowaną zakrysti